Моўкнуць у чароўным сьне зьніклыя сядзібы, Яблыкі ў тваім вакне стынуць паміж шыбаў, Лёгкі сьнегавы кілім лёг над кожным дахам, І над комінамі дым льецца млечным шляхам. Сад у месячным сьвятле – ціша, нібы ў раі, Толькі на тваім стале сьвечка дагарае. Сьвецяць яблыкі з вакна, як дзясятак сонцаў... Хай такая ноч адна доўжыцца бясконца. 17/18.12.2009 Tags: вершы
|